πρώτο χαρτάκι

ποιας θάλασσας άραγε
φουρτούνα να 'ναι
τα αλμυρά σου δάκρυα

-

κι όταν φτουρήσουν τα χρόνια
μη ντυθείς στα μαύρα εις το όνομα αυτών που έφυγαν
αλλά χάριν εκείνων των ετών που σπατάλησες δίχως δαύτους, όσο ήταν εν ζωή
 
κλάψε
 
(για εσέ κι όχι για 'κείνους)

-

έχω μια μικρή γλάστρα στο μπαλκόνι,
κάθε πρωί εκείνη πίνει τον άθικτο και κρύο σου καφέ,
έχει αρχίσει να σου μοιάζει

-

μακάριοι οι έρωτες 
που αντέξαν στο Σεπτέμβρη
που δε τους έπνιξε το φθινοπωρινό πρωτοβρόχι

-

για ένα αθώο σκυλίσιο βλέμμα σου 
θα υποστώ ευλαβικά
 
όλα τα δόντια σου

-

πόσους λυγμούς και κλάματα 
να είχες πνίξει άραγε
στο τόσο βαθύ σου βλέμμα

-

άντρα, είναι όντως θαύμα - 
ο θάνατος και η ανάσταση σου,
 
στον κόλπο που σε πνίγει εσύ μετά να ζωντανεύεις

-

και είναι κάτι νύχτες ατέλειωτες,
που το πρωί θαρρώ πως
μ' έχουν γεράσει

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου