Κλάψε, αγαπημένη πατρίδα


"Αν το ποίημα αυτό δε μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο, ας γίνει τουλάχιστον κερί για να μη κλαίμε και να μη πεθαίνουμε στο σκοτάδι."
- Dobrica Erić 




"Κλάψε, αγαπημένη πατρίδα"

(Dobrica Erić, Plači voljena zemljo, 1992)

Κλάψε, αγαπημένη πατρίδα και λάμψε με τα δάκρυα σου
Μια σκέψη σιγοκαίει κάθε μας επιθυμία
Από όλα τα δάκρυα που χύνονται στον Πλανήτη
Τα πιο λυπημένα είναι αυτά των παιδιών στην πατρίδα μου

Ποιος και τι να πληρώσει τόσα παιδικά δάκρυα
Άγχος, αϋπνία και η χαρά  υπό εξαφάνιση 
Ποιος θα επιστρέψει στα παιδιά όλα αυτά που τους πάρθηκαν
Αυτό το κακό, ολόκληρο να χωρά στη μικρή λέξη – πόλεμος;

Κλάψε, αγαπημένη πατρίδα, άδικα στιγματισμένη και μόνη
Τα δάκρυα σου από καιρό βρίσκονται στο πεντάγραμμο
Ακόμη δεν έχεις όλα τα παιδικά κόκκαλα μαζέψει απ' τους λάκκους
Και ήδη πάλι σου ρίχνουν τα παιδιά σε λάκκους αξημέρωτους 

Εσείς που μας γκρεμίζετε εκκλησίες, καλύβες και παλάτια
Πολεμιστές φανατικοί και απάνθρωποι που καταβροχθίζετε τον ήλιο
Για ποιον φτιάχνετε νέα ζωή και νέο κόσμο
Όταν τα παιδιά στο δάσος τρέχουν από εσάς να κρυφτούν ανάμεσα στα θηρία; 

Κλάψε, αγαπημένη πατρίδα με δάκρυα παιδιών
Που πηγαίνουν σχολείο σε λαγούμια λύκων και αλεπούδων
Οι πατεράδες και οι μάνες τους κοιτιούνται πίσω από τα όπλα
Ενώ οι θείοι τους προς αυτούς γυρίζουν τα μαχαίρια

Ας πέσουν όλες οι ματιές και τα όπλα τώρα πάνω στις καρδιές των παιδιών 
Και στα άσπρα πουλιά πάνω απ' όλα τα χαρακώματα
Τι είδους ζωή μπορεί να αναδυθεί από τον παιδικό θάνατο;
Ποιος θα φέρει την αυγή στους παιδικούς τάφους;

Μακάρι να μην υπήρχε καμία σημαία σε αυτόν το σάπιο κόσμο
Είτε από καθαρό μετάξι, είτε από μαλακό βελούδο
Δεν αξίζει να κυματίζει στον άνεμο
Αν φέρει πιτσιλιές από το αίμα των παιδιών 

Κλάψε, αγαπημένη πατρίδα, μέσα στα σαγόνια του δράκου
(άσε περισσότερο από τον εαυτό σου τουλάχιστον στα δάκρυα σου)
Μέχρι ώσπου και οι τρεις Θεοί να σου δείξουν έλεος
Και να σταματήσουν το θάνατο μεταξύ σκύλων και ανθρώπων

Κοίταξε τα παιδιά σου με τα γερασμένα πρόσωπα
Παλικάρια με πατερίτσες, μαθαίνουν να περπατούν τώρα, σαν τους πατεράδες τους 
Μαραμένα βρέφη κάθονται στις αναπηρικές καρέκλες
Τάφοι χωρίς ονόματα, σαλεμένες μητέρες
Και ηλικιωμένοι άστεγοι μέσα σε οπωρώνες δαμάσκηνων
Κοιτάζοντας στον ουρανό σαν δάδες σβήνουν

Κλάψε, αγαπημένη πατρίδα και λάμψε με τα δάκρυα σου
Η καρδιά σου χτυπά σε κάθε επιθυμία μας
Από όλα τα δάκρυα που χύνονται στον Πλανήτη
Τα πιο λυπημένα είναι αυτά των παιδιών στην πατρίδα μου  


"Ο πόλεμος να μην υπάρχει"


(Đorđe Balašević - Da rata ne bude)



Μεθυσμένα αγόρια περνούν
Μπροστά από τους ήσυχους δρόμους μας
Φεύγουν για τον πόλεμο
Τους χαιρετούν λυπημένες κοπέλες
Τους ανησυχούν οι θλιβερές σκέψεις
Να μην υπάρχει πόλεμος

Δε μπορώ να μη θυμάμαι
Τα δάκρυα πάνω στη μυτούλα σου
1980, στην οδό Branimir Ćosić
Και ένα τρένο μαύρο με το οποίο
Για πάντα φεύγω

Ξες τι,
Ας βυθιστεί ολόκληρη η θάλασσα
Ας σπάσουν οι πάγοι
Ας λιώσουν τα αιώνια χιόνια
Και ακόμη,
Ας μη σταματούν οι βροχές
Ας τρελαθούν οι βροντές
Μόνο ο πόλεμος να μην υπάρχει

Ξες τι,
Ας πάει ανάποδα ο χρόνος
Ας τρελαθούν τα αστέρια
Ας εξαφανιστούν τα βουνά
Και ακόμη,
Ας πανικοβληθούν οι άνεμοι
Ας ξυπνήσουν τα ηφαίστεια
Μόνο ο πόλεμος να μην υπάρχει

Σαν χρυσόσκονη
Σαν ονειρικό φωτοστέφανο
Στο κεφάλι των παιδιών
Και η ατελείωτη αγάπη σας
Να τα προστατεύει σαν λέαινα
Άσχημα νέα σε προβληματίζουν
Να μην υπάρχει πόλεμος

Μόνο ο πόλεμος να μην υπάρχει
Η τρέλα μεταξύ των ανθρώπων
Οι μεγάλες αυταπάτες
Μας τρομάζουν τα αλλόκοτα θαύματα
Και κάθε γυμνό παραμύθι
Ο πόλεμος να μην υπάρχει









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου