Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

η πικροδάφνη

Η γιαγιά μου η Slađa είχε μεγάλη αδυναμία στα φυτά, με ιδιαίτερη αγάπη κυρίως στις ορχιδέες.
Την θυμάμαι να αγωνιά για το αν θα της ανθίσει ή όχι η λευκή ορχιδέα που είχε στο παράθυρο της κουζίνας της. Σχεδόν την παρακαλούσε να εμφανίσει τα άνθη της κι όταν γινόταν αυτό έβγαζε τελάλη στη γειτονιά, κερνούσε και καφέ στο σπίτι τις φιλενάδες για το καλό. Λες και γινόταν ξανά μητέρα, γιαγιά...
Στην πίσω αυλή της υπήρχε μια σειρά από οπωροφόρα δέντρα, της είχαν μείνει κληρονομιά από τον παππού μου ο οποίος κουβαλούσε το ίδιο μεράκι. Στη δεξιά πλευρά της αυλής πλάι στα σιδερένια κάγκελα που χώριζαν τον κήπο της με αυτόν του γείτονα, υπήρχε μια μικρή πικροδάφνη, την οποία η ίδια είχε φυτέψει. 

Όταν καθόμασταν στο πίσω μπαλκόνι συνήθιζε να τη δείχνει με καμάρι και δε παρέλειπε να μας πει πως όταν φύγει θα τη βλέπουμε και θα την θυμόμαστε.
Και ήρθε ο καιρός που έφυγε η γιαγιά και εκείνη η πικροδάφνη που είχε πλέον ρίξει τα φύλλα της και στην πλευρά του γείτονα, όντως μας θύμιζε τη γιαγιά, αλλά "γλυκά", πολύ γλυκά κι ας ήταν "πικρή".
Δυστυχώς από λάθος το καμάρι της γιαγιάς ξεριζώθηκε λίγα χρόνια αργότερα, παρ' όλα αυτά το ροζ λουλούδι της έχει μείνει στη μνήμη μου άρτια συνδεδεμένο με εκείνη, ενώ στο άνθισμα της πρώτης ορχιδέας μου - το οποίο καθυστέρησε δυο έτη - αντιλήφθηκα πλήρως την χαρά που κι εκείνη ένιωθε. 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου