Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

οι τσιγγάνοι

Κοντά στο πατρικό μου σπίτι βρίσκεται μέχρι και σήμερα μια αλάνα, την οποία από παιδί τη θυμάμαι γεμάτη τσιγγάνους τα καλοκαίρια. 
Κάθε βράδυ στηνόντουσαν χοροί με μουσικές ξεσηκωτικές, αλλόκοτες στο άκουσμα της γλώσσας αλλά τόσο ρυθμικές, που πέραν των παραπόνων που δέχονταν η αστυνομία συχνά, άρεσε στη γειτονιά να τις ακούει.
Εκείνοι δε πτοούνταν ποτέ, όσες κι αν ήταν οι απειλές που δέχονταν, το ίδιο σενάριο παιζόταν μόλις έδυε και πάλι ο ήλιος. Χόρευαν και συνόδευαν με τιςφωνές τους τα τραγούδια. Οι νοικοκυρές έδειχναν ενίοτε να τους ζηλεύουν, έτσι όπως τους χάζευαν και τους άκουγαν από τα μπαλκόνια τους.
Κι όμως πραγματικά τους ζήλευαν, γιατί εκείνοι διασκέδαζαν, δίχως προβλήματα, δίχως σπίτι να καθαρίσουν, δίχως παιδιά να σπουδάσουν και να παντρέψουν, δίχως άντρες που τις άφηναν τα βράδια να σεργιανάνε τους τσιγγάνους από τα μπαλκόνια, έλεγαν και ξανάλεγαν…
Οι βραδιές ήταν οι ίδιες για μερικά παιδικά μου καλοκαίρια, γλέντια από τους τσιγγάνους και παράπονα από τις γειτόνισσες, μέχρι την μέρα που άτομα του δήμου τοποθέτησαν μια πινακίδα στην κεντρική κολόνα της αλάνας που έγραφε "Απαγορεύεται το ελεύθερο κάμπινγκ" - προφανώς οι κυρίες είχαν πετύχει το σκοπό τους.
Από τότε τα βράδια έχασαν τους ήχους των τσιγγάνων, τους ήχους της χαράς, τα παράπονα των γυναικών που ρεμβάζουν από τα μπαλκόνια τους συνεχίζονται όμως ακόμη και σήμερα μετά από αρκετά χρόνια.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου