Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

η γλυκιά Βάσω

Μια από τις πρώτες φίλες που έκανα στην Ελλάδα, ήταν η Βάσω, μια κοπέλα 28 ετών, η οποία ερχόταν στην Παιδόπολη της Καβάλας τα δυο χρόνια που παρέμεινα εκεί, μεταξύ 6 κι 8 ετών. Η Βάσω ήταν κόρη παπά ο οποίος τους είχε αφήσει χρόνους πολύ πριν την γνωρίσω νικημένος από καρκίνο, το ίδιο και η μεγαλύτερη αδελφή της, η Φρειδερίκη. 
Η μητέρα της η κυρά παπαδιά όπως την φώναζαν όλοι - της οποίας το όνομα δεν έμαθα ποτέ - με περίμενε κάθε μέρα μετά το σχολείο στη βεράντα του σπιτιού της για να μου δώσει μια σοκοφρέτα ΙΟΝ, και με θυμάμαι σε όλη τη διαδρομή να παρακαλώ να είναι αυτή με το φουντούκι, διότι την προτιμούσα περισσότερο.
Η Βάσω λοιπόν εκείνη την περίοδο πάλευε και η ίδια με το τέρας, η εικόνα της στο μυαλό μου ξεκινάει με μακριά μαύρα μαλλιά, συνεχίζει με κοντό αγορέ κούρεμα και τέλος καταλήγει με ένα τσεμπέρι στο κεφάλι, έτσι όπως την είδα τελευταία φορά.
Εκείνη την καλοκαιρινή μέρα χάζευα από το παράθυρο του δωματίου μου την ώρα που την είδα ανάμεσα από τα φύλλα μιας καρυδιάς (που υπήρχε στο διπλανό διαμέρισμα) να περνάει, της φώναζα όλο χαρά να ανέβει, ήταν κατάκοπη, έκατσε πολύ λίγο, παίξαμε και ύστερα με αποχαιρέτησε, 2 ή 3 μέρες αργότερα έφυγε από τη ζωή. 
Έπειτα με θυμάμαι πρώτα να περνώ από τα νεκροταφεία και ύστερα μπροστά από το σπίτι της μητέρας, η οποία συνέχιζε να με περιμένει.
Ώρα καλή Βάσω εκείνη που θα σε ξαναδώ κάποτε, ίσως και να ήσουν ο άνθρωπος που αγάπησα περισσότερο ως παιδί, μα σίγουρα είσαι η πιο γλυκιά κι αγαπημένη μου ελληνική ανάμνηση.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου