Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

Ντιμιτρίτσα

Τη γιαγιά Ντιμιτρίτσα λοιπόν, τη πολυαγαπημένη σύζυγο του παππού Μιχάιλο, τη θυμάμαι πάντα με κροκοδείλια δάκρυα εις τους οφθαλμούς της και με το κάτω χείλος του στόματος της κρεμασμένο ως ένδειξη παραπόνου. Πέντε γιους γέννησε και πριν από αυτούς άλλους τρεις που της πέθαναν κι άλλο ένα ψυχοπαίδι που ξέμεινε από μια Βουλγαρική επιδρομή και της το 'δωσαν αφού ήξεραν πως δε της στέριωναν τα δικά της, που έφυγε και τούτο από επιδημία της εποχής. 
Με τους δικούς της είχε πάψει να μιλά από τα νιάτα της, λίγα χρόνια αφότου γεννήθηκε το πρώτο παιδί που στέριωσε, ο παππούς μου, ο λόγος ο εξής: Μικρός ο παππούς μου έπαιζε με τον συνομήλικο γιο του αδελφού της, ο δεύτερος έτρωγε χαλβά που του τον είχε δώσει η μητέρα της δηλαδή η γιαγιά και των δυο, διάκριση λοιπόν. Την επομένη αγόρασε στον παππού μου μια πλάκα χαλβά και τον πήγε να τη φάει έξω από το σπίτι της μητέρας της και λήξαν οι παρτίδες.
Απο τότε που τη θυμάμαι εγώ, ζύγιζε τουλάχιστον 100 κιλά, φορούσε πάντα ρόμπες, συνήθως άσπρες ή μπλε και ήτο πάντοτε καθισμένη στο παλιό μπαουλοντύβανο ή στο καροτσάκι της.
Δεν έζησα καθόλου τις όρθιες μέρες της, αφού είχε προδοθεί από τα πόδια της καιρό πριν γεννηθώ. Η συνεχόμενη γκρίνια περί πόνων και η αφόρητη δυσοσμία στο δωμάτιο που ολημερίς βρισκόταν - παρά τις υπέροχες φροντίδες από τις 3 εκ των 5 νυφών της - με έκανε να την αποφεύγω όπως διάολος το λιβάνι.
Παρ' όλα αυτά όμως τα είχε τετρακόσια. Θυμάμαι να κάθεται στο κλειστό μικρό μπαλκόνι τους και να χαζεύει τα πράσινα βουνά της Σουμάντιγια και να λέει σε εμένα πέντε χρονών παιδί "κοίτα τα τρία δεντράκια πάνω στην κορυφή" κι αυτό σε ηλικία 82 ετών.
Μια βροχερή ημέρα του Νοέμβρη πέθανε, Τετάρτη ήτο πρωί και ήμουν στο νηπιαγωγείο, στο απέναντι σχολείο απ' όπου έτρωγε τις τυρόπιτες δυο δυο από τον κουβαλητή άντρα της.
Το κλάμα των πέντε αγοριών της ήταν ακατάπαυστο, το ίδιο και του αντρός της. Εγώ και αδελφός μου απορούσαμε για τους λόγους που προαναφέρθηκαν.
Το παραπονιάρικο ύφος της και η καπατσοσύνη καθώς και το φοβερό "μάτι" της έχουν μείνει αθάνατα. Ακόμη και σήμερα - τέσσερις γενεές μετά - στο σόι μας χρησιμοποιούμε την έκφραση "είσαι μια Ντιμιτρίτσα εσύ" ανεξαρτήτως φύλου για να δηλώσουμε την ομοιότητα εξωτερική ή χαρακτήρος με τη γιαγιά Ντιμίτρα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου