Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

ο παππούς Σάσα

Ορμώμενη από τα ελληνικά, συνήθιζα να ρωτάω τη μητέρα μου πως νιώθει που τον πατέρα της τον λέγανε Σάσα. Διόλου θηλυκού γένους φυσικά εις την σερβικήν, καθώς είναι ένα από τα χαϊδευτικά του ονόματος Αλέξανδρος (κι όμως κι όμως) όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται. 
Τον παππού Σάσα λοιπόν, θυμάμαι την γιαγιά να τον αποκαλεί "λεχώνα", αφού δε κουνούσε ρούπι από το σπίτι μέρα νύχτα. Το μόνο που έκανε ήταν να ασχολείται με το μπαχτσέ του κι ως εκεί. Δεν ήξερε τι θα πει βόλτα, τι θα πει καφενείο σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους - φυσιολογικούς - άντρες του τότε (και του τώρα). Ήταν ένας δίμετρος άντρας, γίγαντας που μικρά - εμένα και τα ξαδέλφια μου - μας κάθιζε στην παλάμη του. Στην εικόνα του λοιπόν κανείς δε μπορούσε να φανταστεί πως αυτός ο άνθρωπος διακρίνονταν από μια ιδιαίτερη ευαισθησία έως και μαλθακότητα. Και φυσικά μια δεδομένη αγοραφοβία.
Η ιστορία του παππού ήταν μία: όταν εκείνος ήτο 13 χρόνων, ο μοναδικός αδελφός, του δολοφονήθηκε στο στρατό, ένα βράδυ που βρισκόταν στη σκοπιά - για λόγους αδιευκρίνιστους ως σήμερα αλλά με φήμες περί πολιτικών διαφορών. 

Ήδη στην ηλικία εκείνη ο παππούς Σάσα, ήξερε να παίζει άριστο ακορντεόν, την ημέρα που η αστυνομία κατέφθασε σπίτι τους και τους είπε τα μαντάτα, εκείνος από την οργή και την πίκρα του διέλυσε το ακορντεόν του στο πλακόστρωτο της αυλής. Δεν πήγε ποτέ στο στρατό καθώς απαλλάχθηκε από τη θητεία λόγω του δυστυχούς συμβάντος.
Κλείστηκε στον εαυτό του και το δεύτερο ακορντεόν που του πήραν στεκόταν (σα να το βλέπω) καινούργιο πάνω στο σύνθετο του σαλονιού.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου