Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

τα πτι φουρ

Όταν ήμανε παιδούλα λοιπόν, σπάνια στο σπίτι μας υπήρχε γλυκό κι αυτό διότι μόλις διέβαινε το κατώφλι μας, σε όποια σκοτεινή γωνία κι αν το έκρυβαν, οι μύτες μας με τον αδελφό μου δε μας απατούσαν ποτέ. 
Η μητέρα μου ανέκαθεν χείριστη στην μαγειρική, το μόνο που ήξερε η ίδια να ετοιμάζει ήτο η κλασσική μπομπότα. Περιττό να αναφέρω πως γινόταν πάρτι κάθε φορά που έπαιρνε την βαριά απόφαση να την βάλει μπρος. 
Το πιο σύνηθες όμως που έμπαινε στο σπίτι ήταν - θα πω και πάλι τα κλασσικά - πτι φουρ. 

Προέρχονταν από έναν κοντινό φούρνο, που εκτός των άρτων, το μοναδικό που έβγαζε ήταν εκείνα τα πτι φουρ, με μαρμελάδα βερίκοκο και μόνο. Ολημερίς ανοιχτή πόρτα, δίχως να κλείνουν Κυριακές κι αργίες, ιδιοκτήτες δυο γκριζαρισμένοι άνθρωποι, ένα ανδρόγυνο, γλυκείς όσο και τούτα τα γλυκά που αναφέρω.
Κάθε Κυριακή μετά την λειτουργία, ήτο νόμος στο διάβα μας να σταματήσουμε εκεί για την καθιερωμένη αγορά.
Κάποια Κυριακή λοιπόν, η γιαγιά ήταν μόνη στο μαγαζί, οι δίσκοι που 'χαν τα πτι φουρ ήταν άδειοι και όταν ρωτήσαμε που είναι ο παππούς, μας είπε: πέθανε.
Με τον εξής γλυκόπικρο τρόπο φεύγουν οι άνθρωποι. Οι αγαπημένοι μας άνθρωποι. Πικρίζει η απώλεια μα είναι τέτοια η γλύκα της ανάμνησης που τίποτα δε τη νικά εντέλει.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου