Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

στο σχολείο

Την θυμάμαι ακόμη την πρώτη μου σχολική τσάντα, ήταν ένα κίτρινο αρκουδάκι, δώρο από κάποια ξαδέλφη του μπαμπά μου.
Τα πρωινά που χοροπηδόντας πήγαινα προς το σχολείο, η τσάντα εκείνη κουδουνούσε πάντοτε, λόγω της σιδερένιας κασετίνας μου - κι εξάλλου γι' αυτό χοροπηδούσα κιόλας!
Κάθε πρωί λοιπόν χτυπούσα την μουσταρδί πόρτα και περίμενα, περίμενα...
Πήγαινα πρώτη, πριν ακόμη κι από την κυρά Δήμητρα που είχε το κυλικείο και ήταν υπεύθυνη για το άνοιγμα του σχολείου.
Αφού η πόρτα δεν άνοιγε, έκανα τον γύρο του κτηρίου ψάχνοντας για το ποδήλατο της, για να βεβαιωθώ αν όντως έλειπε ή αν δεν με άκουσε.
Τελικά τα έξι χρόνια που βρισκόμουν στο Δημοτικό δεν έμαθα ποτέ αν η κυρά Δήμητρα είχε καλή ακοή, γιατί το δικό μου το καθημερινό χτύπημα δεν έτυχε να το ακούσει, μονάχα με έβλεπε από μακριά να κάθομαι στο παγκάκι αριστερά της πόρτας και να την περιμένω.

Το κρυφό σχολείο, 1880 - Νικόλαος Γύζης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου