Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

ο παππούς μου

Περνούσε ατέλειωτες ώρες μαζί μου o παππούς, μία μέρα από τις πολλές - την οποία θυμάμαι χαρακτηριστικά - ύστερα από την επιμονή μου να πετάξω πια τις βοηθητικές ρόδες από το ποδήλατο, με πήγε στη μικρή αλάνα των τσιγγάνων, για να αρχίσει η εκπαίδευση. Κάτι λεπτά, μου ήταν αρκετά για να το καταφέρω κι ο παππούς καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι! 
Οι μέρες μας επαναλαμβάνονταν στο ίδιο μοτίβο καθημερινά, τα πρωινά φορώντας και οι δυο μας γυαλιά ηλίου (προστασία από μυγάκια) ανεβαίναμε στο μηχανάκι του και ξεκινούσαμε με πρώτη επίσκεψη σε έναν γάιδαρο που βρισκόταν στη μια άκρη της Σουμάριτσε κι έπειτα στην άλλη για επίσκεψη σε δυο στρουθοκαμήλους. Καταλήγαμε στα γνωστά στέκια, όπου εκείνος έπινε μπύρες κι εγώ πορτοκαλάδα. Κατά την επιστροφή στο σπίτι έτρεχα πρώτη να προφθάσω κρυφά στη γιαγιά πως ο παππούς είχε πιει και πάλι.
Αφού έπλενα τα πόδια μου στο νιπτήρα του μπάνιου, καθόμουν στον μικρό καναπέ του σαλονιού για να δούμε τηλεόραση και τότε άρχιζε η μάχη! Μία μάχη για το τι θα παρακολουθήσουμε, που συνήθως έληγε υπέρ μου, έτσι o παππούς ξάπλωνε στον μεγάλο καναπέ και εγώ στον μικρό και κρατούσε στο χέρι του το ένα μου πέλμα ενώ χαζεύαμε μαζί ο,τι εγώ προτιμούσα.
Ξαπλώναμε όλοι μαζί στο διπλό κρεβάτι με εμένα στη μέση, κρατούσα το χέρι της γιαγιάς κι o παππούς με έπαιρνε αγκαλιά, έκανε το σύνηθες "αβαβαβα" για να δηλώσει πως κάνει κρύο, ώσπου να κουκουλωθώ κάτω από το πάπλωμα κι άρχιζε την ιστορία του.
Οι φορές που μαλώναμε ήταν πολλές και κατέληγαν με εμένα να ανεβαίνω στον πάνω όροφο - στο σπίτι μας - κι εκείνος μετά από μισή ώρα (το πολύ) να χτυπά το κουδούνι παρακαλώντας να κατέβω κάτω γιατί του έλειψα.
O παππούς ήταν εκείνος που μου έμαθε να οδηγώ ποδήλατο δίχως βοηθητικές ρόδες, να φτιάχνω μόνη μου χαρταετό και πολλά άλλα πράγματα, το πιο σημαντικό όμως που μου έμαθε ήταν το πως αγαπά ένας άνθρωπος. Πως ένας άνθρωπος φροντίζει και περιποιείται κάποιον που αγαπά, πως τον ζητά και του λείπει ακόμη και τα πρώτα λεπτά που βρίσκεται χώρια του.
O παππούς έφυγε την χρόνια του 2008, από κίρρωση ήπατος, ζητώντας με κάθε μέρα στο θάλαμο του νοσοκομείου που ήταν, δίχως όμως ποτέ να με αναγνωρίζει όταν βρισκόμουν εκεί, εκτός από κάποιες φορές που μου έσκαγε κάποιο χαμόγελο. Την βραδιά που τον φέραμε σπίτι, δε τον φίλησα πριν πέσω για ύπνο σκεπτόμενη πως θα το έκανα την επόμενη μέρα. Λίγο πριν το ξημέρωμα όμως o παππούς έφυγε από τη ζωή. Ο παππούς που μου έμαθε πως είναι να αγαπάς και να το δείχνεις την κάθε στιγμή, τέλος μου έμαθε πως τις επιθυμίες μας δεν πρέπει να τις αφήνουμε ποτέ για αργότερα, γιατί ίσως πάντα να είναι αργά...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου