Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

η σοκοφρέτα

Η κυρά παπαδιά, λοιπόν, η μητέρα της γλυκιάς Βάσως, χήρα πρώην παπά του χωριού και με δυο κόρες από τις τρεις στο χώμα, εκτός του ότι μου έμαθε τι θα πει σοκοφρέτα, μου χάρισε αξέχαστα απογεύματα, παρέα με τις δυο φίλες της - τη γειτόνισσα θεία Βάσω και την γιαγιά μάνα, το όνομα της οποίας ήταν Μακρίνα. Μικρό παιδί εκ Γιουγκοσλαβίας τότε θεωρούσα πως το "μάνα" που φώναζε η κόρη της ήτο κάποιο υποκοριστικό του ονόματος της, αφού καμιά σχέση δεν είχε με το δικό μας μάικω!
Η πρώτη μαυροφορεμένη εκ των τριών αυτών ηλικιωμένων γυναικών, η πρεσβυτέρα, μου έμαθε να τραγουδώ το θρυλικό κι αξέχαστο (δίχως καμία υπερβολή) "κουκουβά κουκουβά κουκουβά βαβαβά" όπερ μεθερμηνευόμενον εστί το παιδικό άσμα "Η κουκουβάγια", το οποίο γεμάτη χαρά τραγουδούσα ανελλιπώς καθημερινά στην απογευματινή της επίσκεψη στο σπίτι της προαναφερθείσας φιλενάδος της, θείας Βάσως.
Οι δυο φιλενάδες της, έφυγαν από τη ζωή, με διαφορά ελάχιστων μηνών, η μία από το γνωστό τέρας που έφαγε και την οικογένεια της και η δεύτερη από εγκεφαλικό μια Κυριακή. Η κυρά παπαδιά δεν έχυσε δάκρυ στις δυο κηδείες, - ποιος θα μπορούσε να την κατηγορήσει για αναισθησία ετούτη τη γυναίκα - είμαι σίγουρη πως είχε στερέψει από δάκρυα καιρό πριν χάσει και δαύτες.
Σήμερα έχω μάθει πως ζει μαζί με την μοναδική κόρη που της απέμεινε στην παλιά πόλη της Ξάνθης, ενώ η άνοια της έχει χτυπήσει την πόρτα και ίσως να είναι και καλύτερα έτσι.
Κυρά παπαδιά, καμιά σοκοφρέτα δεν είναι τόσο γλυκιά όσο εκείνες που έβγαζες από την τσέπη της μαύρης φούστας σου τα μεσημέρια. Πολύ σε φιλώ.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου