Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

το χαρτάκι του ημερολογίου

Η μια από τις φίλες της πρεσβυτέρας, η θεία Βάσω, γειτόνισσα της διπλανής πόρτας (μην πω της ίδιας), χήρα απ' τα 50 της, μανιακή με την καθαριότητα και τα περί υγείας - κάθε μέρα αφού άλλαζε το χαρτάκι του ημερολογίου το φύλαγε ως το απόγευμα που θ' ανταμώναμε για να της διαβάσω το πισινό στιχάκι.
Φώτιζε το πρόσωπο της στο άκουσμα των λέξεων κι ας ήταν κάτι ποιηματάκια τύπου "δε μ'αγαπάς κι εγώ πονώ, ωχ μανούλα μου γλυκιά".
Βέβαια υπήρχαν και πιο κορυφαίες στιγμές, όπως εκείνες του καθαρίσματος των φρέσκων μπιζελιών και δεν αστειεύομαι καθόλου, μονάχα αναρωτιέμαι αν τα σημερινά παιδιά θα το έβρισκαν εξίσου διασκεδαστικό.
Συνάμα με αυτά στη μνήμη μου ως σήμερα υπάρχει επιβλητικά καθισμένη στον καναπέ του σαλονιού της μια πορσελάνινη κούκλα ντυμένη στα κόκκινα, που ποτέ δεν θέλησα η ίδια να αγγίξω, παρά μόνο να χαζεύω με μάτια και στόμα ορθάνοιχτα.
Αν και αναφερθείσα ως υπερπροστατευτική - σε σημείο κούρασης για τους υπολοίπους - έφυγε κάποιον Γενάρη από την ζωή στα 70 της από καρκίνο, τρανή απόδειξη πως κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει από την μοίρα του, αφού την πήρε αυτό από το οποίο προσπαθούσε χρόνια ολόκληρα να προστατευτεί. Θυμάμαι την γιαγιά μάνα να κλαίει με μαύρο δάκρυ στην κηδεία της, ενώ η κυρά παπαδιά να στέκεται ωσάν βράχος, στεγνή και άπραγη, δικαιολογημένη πλήρως μετά από τόσους χαμούς που είχε βιώσει. Πριν κλείσει ο χρόνος εκείνος, στις αρχές του Νοέμβρη, έφυγε από εγκεφαλικό και η γιαγιά μάνα, η γιαγιά Μακρίνα, η τρίτη της παρέας.
Θεία Βάσω, την κορδέλα εκείνη που μου χάρισες στη γιορτή μου, την φύλαξα ως σήμερα και τυγχάνει να έγινε και μια από τις αγαπημένες του δικού μου παιδιού. Θα τα πούμε σε κάποια βεράντα ξανά με θέα κάποτε, ως τότε φύλαγε τα χαρτάκια του ημερολογίου.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου