Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

ο φίλος του πατέρα μου

Στον πάγκο της αποθήκης όπου ζωγράφιζε ο πατέρας μου - στο γραφείο όπως συχνά τον αποκαλούσε - υπήρχαν δυο πέτρες, πλακουτσωτές και στρογγυλές. 
Η μία έφερε πάνω της ζωγραφισμένο ένα ηλιοβασίλεμα να βουτά στη θάλασσα, ενώ η άλλη ένα εκκλησάκι να χάσκει σε πλαγιά. Όποτε το φως της λάμπας έπεφτε πάνω τους, τα ακρυλικά τους χρώματα τις έκαναν να λάμπουν. 
Ήταν δώρο ενός παλιού φίλου, είχε πει, που του άρεσε να ζωγραφίζει. Πίσω τους είχαν γραμμένο κάτι στα τούρκικα. 
Το ίδιο είχε γραφτεί και στις δυο και το μόνο που αναγνώριζα ήταν το όνομα του πατέρα μου στο τέλος.
Εκείνος γνώριζε κάτι λίγα, ίσως τούτος ο φίλος να 'ταν και που του τα 'μαθε. Έλεγε πως δε θυμόταν τι κουβαλούσαν πίσω τους οι δυο λίθοι και πως οι κουτσές λέξεις που ήξερε δε τον βοηθούσαν να καταλάβει και μετά μου έκλεινε το μάτι.
Χρόνια αργότερα και ενώ ο πατέρας μου είχε φύγει, ξεφύλλιζα το άλμπουμ με τις φωτογραφίες του, τις οποίες φυλούσε από τα νιάτα του που ΄λεγε κι εκείνος. Είχε μέσα κι ένα απόκομμα εφημερίδας. Τροχαίο, νεκρός εικοσιπεντάχρονος και το όνομα του ξένο, ίσως να μη χωρά αμφιβολία πως ήτο τουρκικό.

Οι πέτρες πίσω τους έγραφαν:
"Hoyrat bir rüzgar eserken,
sallanan gemi misali
sallanır durur içimde dünya"
arkadaşım için Dragan
"Σαν ένα πλοίο που λικνίζεται και ξετυλίγεται
καθώς το φυσά ένας ορμητικός άνεμος
ο κόσμος πάλλεται εντός μου."
στον φίλο μου Ντράγκαν

Υ.Γ. Οι στίχοι προέρχονται από το τραγούδι αυτό:




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου